BABALLËK
Im. sh. ndërt.
- Dru i shkurtër e i trashë, që vihet nga kulmi i çatisë pingul mbi trarët e tavanit dhe mban kulmarin. U thye baballëku.
IImb. bised.
- I patëkeq, i shtruar, shpirtmirë; i padjallëzuar, babaxhan. Njeri baballëk.
- Përd. em. sipas kuptimit të mbiemrit.