BEDUNICË
f. sh. bot.
- Shkurre e vogël, me gjethe të imëta e të tulta dhe me lule të merme ngjyrë trëndafili, që rritet në vise të ngrohta, zakonisht nëpër kodra të thata e në gurishte. Lule bedunice. Erë bedunice.
- krahin. Sherbelë. Mbledh bedunicë.
Fjalor i gjuhës shqipe