BEJLEG II
m. sh. krahin.
- Tufa e luleve në majë të bimës së misrit, lulja e misrit. Lëshon (nxjerr) bejleg. Ka ardhur misri në bejleg po lëshon lule misri.
- sh. ~GË, ~GËT. Tufë flokësh; balluke. Grua me bejlegë. La bejleg. Preu bejlegët.
- Kec a qengj trupvogël ose që është pjellë para kohe.
- fig. Njeri që dallohet nga një shenjë a nga një cen; njeri trupvogël e i fortë.