BUHAVICË
f. sh. bot.
- Bimë barishtore, që rritet zakonisht tufë, me kërcell të lartë deri një metër, me lule të verdha, me gjethe vezake shumë të gjata e me push, të cilat lëshojnë një lëng ngjitës. Lule buhavice. Kanistër buhavice.
Fjalor i gjuhës shqipe