DANGALL
m. sh. bised.
- Njeri i shëndoshë e barkmadh, njeri me bark të fryrë. U takua me një dangall. Ç`qe gjithë ai dangall!
- përçm. Njeri i trashë nga mendja; njeri që nuk merr vesh e që nuk bindet; teveqel. S`është as për vete, dangalli.
- Përd. mb. sipas kuptimeve të mbiemrit.
Shprehje
- U bë dangall hëngri a piu jashtë mase, u fry së ngrëni a së piri, u bë kacek.