DËM
m. sh.
- Humbje në mjete, në sende a në njerëz; diçka që prishet; dëmtim: dëmet e luftës; bëri dëm; / e keqe, pasojë e keqe; kund. dobi: dëmet e duhanit (e alkoolit, e drogës); i bëri (i solli) dëm e dëmtoi.
- Si ndajf. kot më kot, pa dobi; humbur: e çoi dëm; për një pe, për një gjilpërë, shkoi (vajti) dëm një gunë e tërë (fj. u.).
Shprehje
- E bëri dëm (dikë) e vrau.