DËSHMUES
Im. sh.
- vjet. Dëshmitar. Doli dëshmues. Thirri dëshmuesit.
- Diçka që shërben si dëshmi ose si pikë krahasimi për diçka tjetër. Merret si dëshmues.
IImb.
- Që vërteton diçka; që vlen si dëshmi, që është vetë dëshmi. Shembull (fakt) dëshmues.
Fjalor i gjuhës shqipe