DERËHAPUR
mb.
- Që e ka shtëpinë gjithnjë të hapur për miqtë, mikpritës, i pritur, derëçelur; kund. derëmbyllur. Shqiptari është derëhapur për miqtë.
- përd. ndajf. Me përzemërsi, si mik të shtëpisë. E priti derëhapur.
- Përd. em. sipas kuptimit 1 të mbiemrit. Derëhapuri derëmbyllur s`bëhet. fj. u.