DERËSHUAR
mb.
- Që nuk i ka mbetur asnjë njeri i afërt, që i janë shuar tërë njerëzit e familjes; si mallk. që iu shofshin të gjithë të afërmit, që mbettë pa njeri; derëmbyllur.
- Përd. em. sipas kuptimit të mbiemrit. U lodh derëshuari. Ç`bëre kështu, more derëshuar!