DYFEKÇI

m. sh. vjet.

Armëpunues, armëtar; armëndreqës.
Ai që mbante pushkë dhe shtinte mirë me të. Dyfekçi i zoti.
etnogr. Krushk nga familja e dhëndrit, zakonisht i armatosur, që vinte për të marrë nusen. Nisi me krushqit dhjetë dyfekçinj.