EPEM
vetv.
- vet. veta III. Ka vetinë që të përkulet; bëhet si lak, lakohet (për sendet). Epet dërrasa. Nuk epet shufra e çelikut. Thuprat e thanës epen e nuk thyhen.
- Përkul kurrizin përpara.
- fig. Nënshtrohem a përulem para forcës që përdor dikush ndaj meje. Nuk do të epem. Me mirë të thyhesh, se sa të epesh. fj.u.
- Pës. e EP.