FARË
f. sh.
- Kokërr drithërash, perimesh a bimësh të tjera, që formohet në lule dhe që mbin kur mbillet ose kur bie në tokë etj.; kokërr a kokrrizë në tulin e disa pemëve e perimeve; bërthamë: farë misri (gruri, jonxhe, kungulli, luledielli); fara rrushi (fiku, domateje); bimë me (pa) farë (bot.); ruaj (lë) për farë; shtohet si fara e hithrës (zakon. keq.) shtohet shumë e shpejt; hidh (mbill) farë, merr (nxirr) farë nuk nxjerr ndonjë fitim nga punimi i tokës a nga ndonjë punë tjetër; sa jep, merr; asnjë për farë as edhe një i vetëm.
- biol. Veza e disa kandrrave ose e disa kafshëve, nga e cila zhvillohet larva; vezore e pllenuar: farë peshku (bretkose).
- fiziol. Spermë.
- spec. Tharm.
- përmb. Grup njerëzish me lidhje gjaku nga babai; pinjoll: farë e fis farefis; pafarë e pa fis i vetëm, pa asnjë njeri të afërm; farë e shtuar; / bised. grup njerëzish të një kombi a të një etnie.
- sh. -Ë(t) tërësia e qenieve, e sendeve ose e dukurive që kanë tipare të përbashkëta; lloj: farë e shëndoshë njerëz me veti të mira morale; farë e kalbur njerëz me shumë vese, njerëz të këqij; farët e fjalive (gjuh.); janë të një fare.
- fig. Burimi a shkaku i një ngjarjeje etj.; kryes. sh. spica: fara e grindjes (e përçarjes).
- sh. bised. shak. Mend.
- Si mb. bised. shumë i mirë, aq i mirë: ai farë djali (ajo farë vajze).
- Si pacak. asnjë: pa farë përfundimi.
Shprehje
- Ka dalë fare është shfarosur, është zhdukur krejt; hedh farë në ujë (në lumë, në det, në shkëmb) punon fare kot; i humbi (iu shua, iu tret) fara s'gjendet asgjëkundi; u zhduk fare; e nxori (e qiti) fare e shfarosi, e zhduku.