FYT
m. sh.
- anat. Pjesa e sipërme e gypit nëpër të cilin kalon ushqimi prej gojës në stomak, grykë; pjesa e zgavrës së gojës ku bashkohen rrugët e aparatit të frymëmarrjes me ato të ushqimit, faring; pjesa e sipërme e gypit të frymëmarrjes; gabzherr, laring: më dhemb fyti; i mbeti në fyt; e njomi fytin piu diçka; fyti i keq (mjek.) difteria; deri në fyt (fig.); shumë, jashtë mase; kafshata (luga) e madhe të zë fytin (fj. u.).
- sh. mjek. Shyta.
- bised. Lëfyt.
- bised. Gyp.
- bised. Gllënjkë, hurbë: një fyt ujë.
- Jakë e mbyllur e një petku, grykë.
- Si mb. bised. i zbrazët.
- Si ndajf. bised. zbrazët.
Shprehje
- E bëri fyt (diçka) e hëngri të tërë; e prishi krejt; fyt më (për) fyt fytas; iu hodh në fyt (në grykë
- ) (dikujt); e ka fytin të gjatë (të madh) është hamës i madh; i erdhi në fyt (në majë
- të hundës); e zuri (e kapi, e mbërtheu) për fyti (për gryke) e shtrëngoi fort dikë që të bëjë një punë; ia mblodhi keqas.