GËRDEC II
m. sh.
- bot. Shkurre e vogël e viseve të ftohta malore, me lule si vile të bardha a të kuqërreme e me gjethe të trasha, që përdoren në mjekësinë popullore për sëmundjet e veshkave a të fshikëzës së ujit.
- përd. mb. I ngurtë e i fortë si i ngrirë; i pazier ose i papjekur mirë (për mishin). Mishi qenka gërdec.
Shprehje
- U gdhi gërdec a) u gdhi me trupin si të ngrirë; b) u gdhi i vdekur, u gdhi kallkan.