GJETUR
mb.
- Që është gjetur a është zbuluar diku. Plaçkë e gjetur. Sende të gjetura.
- Që ka dalë a është përcaktuar pas llogaritjeve. Shuma e gjetur.
- Që është i burrit të mëparshëm a i gruas së mëparshme, që nuk është i veti. Fëmijë i gjetur. Djalë i gjetur thjeshtër. Vajzë e gjetur thjeshtër.
- fig. Që është zgjedhur a kapur bukur e mirë; i goditur, i qëlluar. Shprehje e gjetur. Shembulli i gjetur. Krahasim i gjetur.