GOJAÇ
m. sh. shar.
- Ai që e ka gojën të madhe; ai që e ka gojën të shtrembër.
- Belbacak, gagaç.
- keq. Ai që flet shumë, llafazan.
- keq. Ai që merr nëpër gojë të tjerët, ai që flet keq për të tjerët., Gojaç i keq. I ngatërroi gojaçi.
- Përd. mb. sipas kuptimit të emrit. Burrë gojaç. Grua (plakë) gojaçe.