GOJËKUTIGOJËLASHTËGOJËKYÇURIm. euf.Gojëlidhuri.IImb.Që nuk flet shumë, që zakonisht hesht, gojëmbyllur; që e ruan një të fshehtë, që nuk i tregon asnjeriu.Përd. ndajf. sipas kuptimit të mbiemrit. Rri gojëkyçur. Mbeti (qëndroi) gojëkyçur.