HUNDAÇ
mb.
- Që e ka hundën të madhe, të shtypur ose të ngritur përpjetë (për njerëzit).
- Që flet me hundë; që del nga hunda, që shqiptohet me hundë. Njeri hundaç. Zë hundaç.
- fig. Mendjemadh, hundëpërpjetë. Burrë hundaç.
- Përd. em. sipas kuptimeve të mbiemrit (për njerëzit).