Kalo te përmbajtja
Fjalor Shqip

Fjalor i gjuhës shqipe

    KËNDOJ

    Ijokal.
    1. Edhe kal., nxjerr tinguj muzikorë; ia marr një kënge; jam këngëtar, jap me zë një pjesë muzikore: këndon bukur; di të këndojë; / v. III nxjerr zë a tinguj të harmonishëm si këngë (për disa shpendë, kandrra etj.): këndon bilbili; këndon gjinkalla; këndo, kitara ime!
    2. Thur këngë ose vargje për dikë a për diçka: u këndojmë trimave; i këndon heroizmit të dëshmorëve.
    3. fig. v. III ka a shpreh një ndjenjë gëzimi; merr pamje ngazëllimi: i këndon zemra është shumë i gëzuar; i këndojnë sytë i qeshin sytë; nuk i këndon buza nuk i qesh buza.
    IIkal. bised.
    1. Lexoj: di të shkruajë e të këndojë.
    2. Ysht: e kishte kënduar yshtësja. / pës. këndohet v. III.