KOKËL
f. sh.
- Dhe a ndonjë lëndë tjetër, që është ngjeshur e është bërë si topth i fortë. Kokël dheu (brumi, sheqeri).
- Kokërr. Kokla e kandarit. Kokël qepe (hudhre).
- Nyjë, komb. Fill gjithë kokla. Lidh kokël. Zgjidh koklën.
- Bërthama e rrumbullakët e disa pemëve. Kokla e zerdelisë.
- krahin. Veshkë. I dhembin koklat.
- fig. Ngatërresë, yçkël. Na nxori kokla.