KRYQE
If. sh.
- Shami me tre cepa, e prerë kryq, që e lidhin gratë në kokë për të mbajtur flokët. Kryqe e bardhë. Me kryqe në kokë.
- krahin. Udhëkryq. Qëndroi në kryqe. E priti te kryqja.
- Një e katërta e një buke të rrumbullakët a e një çyreku. Një kryqe bukë.
- Rripa që lidhen kryq për të shtrënguar samarin pas vitheve të kafshës. I vuri gomarit kryqen.
IIf. vet. sh.
- anat. Pjesa e trupit të njeriut a të kafshës në fund të shtyllës kurrizore; kërbishte. Më dhembin kryqet. Vrau (theu) kryqet. Ra në kryqe.
- Kryqëzat e samarit. U thyen kryqet.
Shprehje
- M'u këputën (më ranë) kryqet u lodha shumë, punova tërë ditën e ditës sa u këputa. Ia di kryqet e njoh mirë, ia di dhëmbë e dhëmballë. Ia ndreqi kryqet dikujt e solli në vete a e bindi duke e rrahur me dru; ia tregoi qejfin.