KUCKËKUÇKUCKËf. sh.Pjesa që mbetet mbi tokë, bashkë me rrënjën, pasi pritet një bimë, një dru etj.; rrënjë shkurresh e bimësh. Shkul (djeg, mbledh) kucka.si mb. I ngushtë; që të shtrëngon (zakonisht për këpucët). Këpucë kucka.