LËMUQ
m. sh.
- Top dëbore; grumbull i vogël i diçkaje. Lëmua dëbore. Lëmuq gruri.
- përd. ndajf. Në trajtë rruzulli, si top, lëmsh shuk. E mblodhi shaminë lëmuq.
- përd. ndajf. Njëri mbi tjetrin, grumbull mbi njëri-tjetrin. Ranë lëmuq.
- përd. ndajf. Menjëherë e pa jetë, si i vdekur, në vend, top, lëmsh. Ra lëmuq në tokë (në shtrat). E la lëmuq përdhe e goditi dhe e la në vend të vdekur a pa ndjenja, e la top në vend.