LËPIRË
mb.
- Që është lëpirë: me flokë të lëpirë.
- Që është pa bimësi, pa gurë etj.: kodër (pllajë, rripë) e lëpirë.
Shprehje
- Lëpin atë që pështyn (lëpin aty ku pështyn) i merr prapë me turp ato që ka thënë një herë, pranon se ka shpifur.
Fjalor i gjuhës shqipe