LLACAMAN
mb. bised.
- Që pi për një kohë të gjatë tek e ëma, që pi deri vonë (për kafshët). Qengj (kec, viç) llacaman.
- fig. Që është mësuar të hajë gjëra të mira, që i pëlqen të hajë gjellë të shijshme e sidomos ëmbëlsira (për njerëzit). Fëmijë llacaman.
- përd. em. sipas kuptimeve të mbiemrit.