LLAPËRÇINË
f.
- Baltë e hollë në vende a në rrugë të shkelura, llucë; vend me baltë të tillë. Rrugë me llapërçinë.
- Borë e përzier me shi, llohë; llapërkajë.
- fig. Gjellë si qull, me shumë ujë dhe jo e shijshme; llurbë. Nuk hahej ajo llapërçinë.
Fjalor i gjuhës shqipe