MJEKËRBARDHË
mb.
- Që i ka qimet e mjekrës të bardha, që e ka mjekrën të thinjur; mjekërthinjur. Plak (gjysh) mjekërbardhë.
- fig. I urtë, i pjekur, i mençur (për burrat). Burrë mjekërbardhë.
- Përd. em. m. sipas kuptimeve të mbiemrit. Këshillat e mjekërbardhit.