NDËRLIKEM
vetv.
- vet. veta III edhe fig. Ngatërrohet diçka me një tjetër, ndërlikohet, ngatërrohet. U ndërlikën fijet. U ndërlik puna (çështja, gjendja).
- fig. Ngatërrohem në një punë, humbas fillin. U ndërlik duke numëruar.
- fig. Më ngatërrohet mendja, hutohem fare. U ndërlik nga mendtë. U ndërlik fare.