NDRIÇUES
Im. sh.
- Mjet për të bërë dritë. Ndriçues i thjeshtë. Ndriçues me abazhur.
- Punonjës që merret me mjetet e ndriçimit të diçkaje. Ndriçuesit e aerodromit. Ndriçuesit e teatrit (e skenës).
- fig. Ndriçimtar; ai që i ndriçon rrugën dikujt.
IImb.
- Që lëshon dritë, që ndriçon; që shërben për ndriçim. Trup ndriçues. Gaz ndriçues. Raketë ndriçuese.
- fig. Që sqaron më mirë diçka të errët a që nuk njihet sa duhet. Studime ndriçuese.
- fig. Që tregon rrugën e drejtë, e cila duhet ndjekur, udhërrëfyes. Yll ndriçues. Fener ndriçues.