QEPAZE
mb. bised.
- Që i ka plasur cipa, që nuk ka turp, i pacipë. Qepaze burrë.
- Përd. em. sipas kuptimit të mbiemrit. Është një qepaze dhe asgjë tjetër.
Shprehje
- U bë qepaze u bë me turp, e humbi emrin e mirë, s`i mbeti më nder. E bëri qepaze e shau rëndë, nuk i la gjë pa thënë.