SHOSHË
If. sh.
- Copë e rrumbullakët teneqeje me vrima, e mbërthyer në një rreth druri a metali, që përdoret për të ndarë drithin nga papastërtitë; përdorëse e tillë për të pastruar diçka ose për të ndarë kokrrat e mëdha: shoshë misri; shoshë rëre (zhavorri); nuk mbulohet dielli me shoshë (fj. u.) nuk fshihet dot e vërteta që duket; shosha shosh, sita sit (fj. u.) secili bën atë që mundet.
- fig. Mjet a mënyrë për të shqyrtuar diçka dhe për të ndarë të mirën nga e keqja: nuk trembet ariu (arusha) me shoshë (fj. u.) duhen mjetet e përshtatshme për të bërë diçka.
- fig. Vend i vogël, një copë vend, pak: një shoshë vend (qiell).
- Si mb. vrima-vrima: u bë shoshë nga plumbat.
Shprehje
- (Është) shoshë e prishur (dikush) mospërf. është llafazan, është thes i grisur; (është) shoshë pa rreth (dikush) nuk të bën punë si duhet; të nis me shoshë për ujë të mashtron, të gënjen e nuk të jep gjë; (rronte) me një shoshë lakra ishte shumë i varfër; i kishte zënë shosha (hambari) merimanga ishte shumë i varfër, s'kishte gjë prej gjëje.
IIf. sh. bot.
- Gjembaç me kërcell të ëmbël e me lule të përbëra.