SHPIRTNDRITUR
mb.
- fet. Që i ndrittë shpirti! (për një të vdekur a të vrarë, sipas paragjykimeve fetare).
- Që e ka shpirtin të pastër e fisnik, zemërbardhë. Ishte i dashur e shpirtndritur.
- Përd. em. sipas kuptimit 1të mbiemrit. SHPIRTNDYRË mb. Shpirtfëlliqur.