SHTAGË
f. sh.
- Shkop; shtizë. Shtaga e bariut (e plakut). Shtaga e cingla. Shtaga e flamurit shtiza e flamurit. Çoi shtagën t'i binte. E kapi me një shtagë.
- Shufër e gjatë, me të cilën shkundin ullinjtë, arrat a pemë të tjera. Shtaga e ullinjve (e arrave).
- Shkop i gjatë, të cilin lundërtari e mbështet në fundin e ujit për të shtyrë lundrën në cekëtina.
- krahin. Petës.
Shprehje
- Shtagë arrash njeri i gjatë e shumë i dobët.