SHTËPIPRISHUR
mb.
- Që është shumë i varfër, që s'ka shtëpi as katandi. Mbetën shtëpiprishur.
- Që nuk kujdeset për shtëpinë, po i prish andej-këtej atë që fiton.
- Përd. em. sipas kuptimeve të mbiemrit. Ai ishte shtëpiprishur për vete.
Fjalor i gjuhës shqipe