Kalo te përmbajtja
Fjalor Shqip

Fjalor i gjuhës shqipe

    SHTEGTAR

    Im. sh.
    1. Ai që merr një rrugë të gjatë, ai që shkon, zakonisht më këmbë a me kafshë, nga një vend në një tjetër; ai që është gjithnjë në udhëtim. I priti shtegtarët me bujari. Jetë shtegtari.
    2. vjet. Tregtar i vogël shëtitës, matrapaz që shiste ose shkëmbente plaçka a mallra të ndryshme.
    IImb.
    1. Që nuk ka një vendbanim të përhershëm, që nuk është i ngulur në një vend, që shtegton gjithnjë nga një vend në një tjetër; që nuk qëndron gjithnjë në një vend, po shkon nga një vend në një tjetër (zakonisht më këmbë a me kafshë); që është gjithnjë në udhëtim. Fise shtegtare. Jetë shtegtare. Barinj shtegtarë. Blegtori shtegtare. Zanatçinj shtegtarë. Mjek shtegtar. Poet shtegtar.
    2. Që largohen në vjeshtë për të shkuar në vende të ngrohta dhe kthehen përsëri në pranverë (për shpendët). Shpendët (zogjtë) shtegtarë.