SHUPLAK
kal.
- Qëlloj dikë me pëllëmbë; i heq një shuplakë (edhe fig.).
- vet. veta III. Të goditin hijet dhe sëmuresh, të shitojnë a të shkelin orët e zanat (sipas besëtytnive). Kujtuan se e shuplakën hijet. Thoshin se të shuplakte ai vend.
Fjalor i gjuhës shqipe