TËMBËL
If. kryes. sh.
- Ëmbëlsirë. Bëri një tëmbël. I pëlqejnë tëmblat.
IIm.
- anat. Fshikëz e ngjitur me mëlçinë e zezë, e mbushur me një lëng shumë të hidhur me ngjyrë të verdhë në të gjelbër, i cili kullon në zorrë dhe ndihmon për të tretur ushqimet; lëngu i kësaj fshikëze, vreri. Fshikëza (qeska) e tëmblit. Ka gurë në tëmbël. Vuan nga tëmbli. I plasi tëmbli. Ishte i hidhur si tëmbli.
- përd. mb. Shumë i hidhur, helm. E kam gojën (gjuhën) tëmbël.
Shprehje
- Më plasi tëmblin dikush a diçka shih te PLAS.