THIRRUR

mb.

Që është lajmëruar nëpërmjet një tjetri të shkuar a për t'u paraqitur diku, që është thirrur një punë, një mbledhje, për një bisedë etj.
përd. em. sipas kuptimit të mbiemrit. Të thirrur për stërvitje. Të thirrurit në mbledhje.
si em.~A (e) f. zakon. sh.~A, ~AT (të). Thirrmë, britmë, thirrje. Me britma e të thirrura. U dëgjuan ca të thirrura.