Kalo te përmbajtja
Fjalor Shqip

Fjalor i gjuhës shqipe

    VËNG

    m. sh.
    1. Rrethi i drunjtë i rrotës së qerres, ku mbërthehen rrezet që dalin nga bucela; secila pjesë e këtij rrethi; gavyell: rrotë me katër vëngje.
    2. Lak i vogël në anët e opingës, ku futet gjalmi; gjalmi i opingës.
    3. Dru i shkurtër që ngulet në tokë për të lidhur kafshët etj.
    4. krahin. Vargor, çengel; edhe sh., fig. zinxhir: vari kusinë në vëng; nuk i durojmë vëngjet; çdo berr varet në vëng të vet (fj. u.).
    5. fig. Vjegë: ia gjeti vëngun.
    6. krahin. Parandjenjë; ankth: vëng i mirë (i keq); më kapi vëngu.

      Shprehje

      • E bëri vëng (dikë) e shtrëngoi mirë, ia mblodhi rripat.