VEGIMTAR
mb. poet.
- Që është një vegim; që bëhet a që shfaqet si në vegim; ëndërrimtar. Jetë vegimtare. Ëndërr vegimtare. Mendime vegimtare. Sy vegimtarë.
- si em.~, ~I m. sh.~Ë, ~ËT. Ai që ka prirje të rrojë me vegime a të bjerë në vegime; ëndërrimtar, ëndërrues.