VETMITAR
mb. poet.
- I vetmuar; që rri a që jeton vetëm; që bëhet vetëm a në vetmi: shtëpi (pemë) vetmitare; njeri vetmitar; jetë vetmitare. 2. -, -i m. sh. -ë(t) njeri i vetmuar, njeri që e ndien veten të huaj midis të tjerëve: shtëpia e vetmitarit; brengë vetmitari.