VJEGË
f. sh.
- Pjesa si hark e një ene, nga e kapim ose e mbajmë; dorezë, vesh: vjega e shtambës (e kazanit).
- Hallkë e zinxhirit; grep a çengel ku varet diçka.
- Edhe si ndajf., vjegëz1,2.
- bised. Plori i parmendës.
- fig. Rrethanë që e marrim si shkak për të përligjur diçka; hallkë ku mund të kapemi, anë: ia gjeti vjegën (diçkaje) ia gjeti hallkën nga duhet kapur për ta zgjidhur, ia gjeti anën; (dikujt) gjeti një mënyrë për t'u marrë vesh me dikë, për të ujdisur një punë etj.; kërkon vjegë ku të kapet.