BIRUCË
f. sh.
- Vrimë e vogël. Birucë miu.
- Qeli shumë e vogël në burg, zakonisht për një njeri që mbahet i veçuar nga të tjerët; burg. Birucë burgu. Birucë e errët (e ftohtë). E futën në birucë.
- fig. Dhomë e vogël, e ngushtë dhe pa dritë. Jetonte (banonte) në një birucë.