BUBUTIJ
jokal.
- Thërres fort a ia bëj «bubu» me zë të lartë; ulërij për shkak të një dhembjeje, të një vuajtjeje, të një fatkeqësie të papritur a të një shqetësimi të madh. Bubutinte e ulërinte.
- shih BUBULLON
- Bubutin tërë pylli.
Fjalor i gjuhës shqipe