ÇIBUKÇI
m. sh. vjet.
- Ai që bënte dhe shiste çibukë; çibukpunues.
- Ai që rrinte pranë një të pasuri dhe i shërbente për t’i ndezur çibukun. Çibukçiu i pashait.
- fig. keq. Ai që është vënë në shërbim të dikujt; shërbëtor. Çibukçinjtë e pushtuesve.
Fjalor i gjuhës shqipe