DUARTHATË
Imb.
- Duartharë.
IIndajf.
- Pa pasur asgjë në duar; pa sjellë ndonjë dhuratë; duarbosh, duarzbrazur. Erdhi (shkoi) duarthatë. Mbeti duarthatë. E nxorën (e lanë) duarthatë.
- fig. Pa mbaruar punë, pa ia arritur synimit a qëllimit, duarbosh. U kthyen duarthatë. Iku duarthatë.