KONDAK
m. sh.
- Qytë (pushke, automatiku etj.). Kondaku i pushkës (i çiftes, i mitralozit). E goditi (i ra) me kondak.
- kryes. sh. vjet. Ndriza; shpërgënj. E lidhnin fëmijën me kondakë. Lanin kondakët.
Shprehje
- Luajti nga kondaku luajti mendsh, u çmend.