MINDER
m. sh.
- Dyshek i mbushur zakonisht me kashtë, që shtrohet mbi nim ose përdhe pranë vatrës; nim me një dyshek të tillë. Minder me bar (me lecka, me lesh). Mbushi (shtroi) minderin. U ulën (u shtrinë) mbi minder.
Shprehje
- Njeri i minderit keq. njeri që ka qejf të rrijë rehat ose të ketë një detyrë të lartë e të rehatshme; njeri i kolltukut.